Archives

A5_515_koenbroos

The Making of BERLIN

THE MAKING OF BERLIN – 2020

7 juli 2016. Vlak na een opvoering van Zvizdal tijdens de Berliner Festspiele ontmoeten regisseurs Bart Baele en Yves Degryse van BERLIN een kranige Duitser van 95 jaar oud. Ze geraken aan de praat in de foyer en zijn meteen geboeid door zijn onwaarschijnlijke levenswandel. Telefoonnummers worden uitgewisseld, en enkele gesprekken en weken later wordt beslist een voorstelling aan hem te wijden: een Berliner die vele jaren geleden aan de slag was als orkestregisseur bij de Berlijnse opera.

The Making of BERLIN is het relaas van een man met een uitzonderlijk verhaal. Iemand die liefst van al zou teruggaan in de tijd om een onafgewerkt hoofdstuk uit zijn leven alsnog te voltooien. BERLIN helpt met de re-enactment en het verwezenlijken van de onvervulde droom. Of dat is toch de opzet. Al snel vormen er zich barstjes in het verhaal van de man, en wordt er roet in het eten gegooid.

De voorstelling is het laatste deel van de Holoceencylcus, het framework waarbinnen BERLIN gedurende meer dan 15 jaar stadsportretten maakt. Na JerusalemIqaluit, BonanzaMoscow en Zvizdal volgt nu het sluitstuk dat zich afspeelt in de stad Berlijn. The Making of BERLIN brengt opnieuw een intrigerend relaas, met live muzikanten op scène, levensechte verhalen en documentaire beelden.

foto © Koen Broos

© Koen Broos

True Copy

TRUE COPY – 2018

‘De enige die nooit erkenning krijgt is de vervalser. Tenzij hij ontmaskerd wordt.’ Geert Jan Jansen in Perhaps All The Dragons

Op 6 mei 1994 vallen de gendarmes binnen op het Franse landgoed van Geert Jan Jansen. Ze stoten er op meer dan 1600 werken van grootmeesters als Picasso, Dalí, Appel, Matisse en Hockney. Opmerkelijk detail: het merendeel ervan blijkt geschilderd door een Nederlander. Geert Jan weet gedurende meer dan twintig jaar de kunstwereld op te lichten. Hij doet dit zo overtuigend dat Picasso en Appel nietsvermoedend echtheidscertificaten uitschrijven bij werk dat hij maakt. ‘Ik ben geen oplichter, ik ben een verlichter,’ zegt hij er zelf over. ‘Ik denk dat ik hen best wat werk uit handen heb genomen.’

Vandaag hangen er in musea wereldwijd nog steeds enkele werken waarvan niemand vermoedt dat ze eigenlijk van Geert Jan komen. Een spellingsfout in een certificaat dat hij uitschrijft bij een werk “in de stijl van” Chagall doet hem uiteindelijk de das om.

Na BERLINs Perhaps All The Dragons…, waarin Geert Jan reeds opduikt als een van de dertig verhalenvertellers, staat hij in True Copy nu centraal. In de schaduw van de grote meesters, schaaft hij doorheen de jaren aan zijn ambacht. Geert Jans werk en leven is een evenwichtsoefening op de slappe koord tussen fictie en realiteit.

BERLIN toont in True Copy het interne radarwerk van een complexe man, als handleiding om – onder andere – de hypocrisie binnen de kunstwereld bloot te leggen. Welke waarde heeft de waarheid nog? En is het soms niet verfrissender om mee te kunnen gaan in een mooi vormgegeven leugen?

★★★★ ‘Het is zoals Jansen zei: ‘Soms is het gewoon heerlijk om bedrogen te worden.’’ – De Standaard

★★★★★  ‘Voor True Copy bedient BERLIN zich razendknap van de werkelijkheid van de Nederlandse kunstvervalser Geert Jan Jansen.’ – NRC

[keuze van de criticus]  ‘[De] voorstelling maakt museumbezoek voorgoed anders, […] een heerlijk verhaal, dat zich laat horen en zien als een schelmenroman.’ – Theaterkrant

foto © Koen Broos

©Marc Domage

Remember The Dragons…

REMEMBER THE DRAGONS… (11+) – 2017

30 fascinerende verhalen, verteld door kinderen uit 21 verschillende landen, in 15 talen. Een bont gezelschap dat samen met jou aan 1 grote ovalen tafel aanschuift.

Opgelet! Remember the dragons…  is een feest van de leugen, enkel toegankelijk voor jongeren. Ouders en begeleiders zijn welkom in een bijzondere wachtruimte met live-verbinding met de zaal.  Een ruimte die achteraf meer zal hebben betekend dan u zich nu kan inbeelden.

In Remember the dragons… word je ondergedompeld in een bad van verhalen die té absurd lijken om waar te zijn.
Een meisje uit Marokko heeft nooit honger, voelt geen pijn en heeft nauwelijks slaap nodig. Een Deense jongen weet al sinds zijn 4de dat hij liever een meisje wil zijn. Een leeftijdsgenoot uit Zuid-Afrika maakte met zijn grootvader tientallen graancirkels. ‘s Nachts, in het grootste geheim. Waar of niet waar? En waar komt dat ruimtemannetje nu ineens vandaan?

Remember the dragons… is een video-installatievoorstelling voor een jong publiek. Een enorme tafel met dertig schermen biedt plaats aan evenveel kijkers die houden van straffe verhalen.  De voorstelling is gebaseerd op BERLINs succesverhaal Perhaps all the dragons…, dat ondertussen meer dan 590 opvoeringen op de teller heeft staan.

Remember the dragons…. laat jongeren en volwassen de verhalen vanuit verschillende perspectieven bekijken en stuurt hen naar huis met een bijzondere reeks gedeelde herinneringen én een prachtig fonkelende maansteen.

Talen: Nederlands, Oekraïens, Duits, Spaans, Engels, Russisch, Arabisch, Gujarati, Frans, Kroatisch, Chinees, Deens, Italiaans, Hebreeuws, Roemeens

Ondertiteling: Nederlands

 

★★★★★ ‘Dat de volwassen en de kinderen elk apart iets meemaken en die belevenissen uit de tafel- en wachtruimte met elkaar delen, geeft een bijzonder extraatje. Leugens, fantasie, verhalen, het was en is dagen nadien nog heerlijk zweven op de grens tussen ficties en waarheden.’ – Theaterkrant

★★★ ‘[…] die gasten van Berlin durven tenminste op de maan te mikken.’De Morgen

‘Een souvenir voor onze jonge astronaut, die deze space trip naar andere werelden niet snel zal vergeten, zo vertelde hij.’De Standaard

©BERLIN[berlinberlin.be]

Zvizdal

ZVIZDAL – 2016
[Chernobyl – so far so close]

Een filmisch portret over twee mensen, wonende in een spookstad. Een verhaal over eenzaamheid en overleving, als gevolg van een mislukt atomisch experiment.

1986. Zo’n 90 steden rond de stad Pripyat worden geëvacueerd. Door het mislukken van een kernproef neemt het leven van de inwoners een drastische wending. Ze verlaten hun huizen om nooit meer weer te keren.

Pétro en Nadia, een echtpaar van toen 60 jaar oud, geboren en getogen in Zvizdal, weigeren de evacuatie. Ze verkiezen in hun oude dorp, in hun huis te blijven. Een spookdorp. Alle bekenden zijn verdwenen, alleen hun geplunderde huizen getuigen van een voormalige bedrijvigheid. Versteende plaatsen, overwoekerd door de natuur die weer vrij spel krijgt.

Gedurende de periode van 2011 tot 2016 volgt Berlin Pétro en Nadia om een evolutie over de jaren heen te kunnen schetsen. Hoe draagt men een afzondering van jaren?
Er is het ontbreken van electriciteit, lopend water en verwarming. Er zijn de bijgeloven, er is de vodka, het prevelen, het vloeken, het zingen, de tandpijn, ouderdomskwalen, het 20 kilometer wandelen naar de winkel, het wachten op iemand van de bewoonde wereld.

Zvizdal is een portret over eenzaamheid, overleving, armoede, hoop en liefde tussen twee oudere mensen met rondom hen het kleurloze, geurloze maar permanente stralingsgevaar.

★★★★ ‘Zvizdal is een schrijnend, loepzuiver filmportret van twee oude mensen en de dingen die voorbijgaan.’ – De Standaard

★★★★ ‘Typisch Berlin: mooi vormgegeven, interdisciplinair en vaak documentair werk.’ – De Volkskrant

★★★★ ‘Een ontroerend portret van twee mensen die zich op een zelfverkozen eiland bevinden.’ Trouw

★★★★ ‘Zo existentieel universeel.’ – Theaterkrant

January 2014, premiere at 104 [Paris, FR]
©Marc Domage

Perhaps All The Dragons…

PERHAPS ALL THE DRAGONS – 2014
[…in our lives are princesses who are only waiting to see us act, just once, with beauty and courage]

Een ronde tafel met dertig schermen aan één kant en dertig toeschouwers aan de andere kant. Dertig één-op-één verhalen. De toeschouwer kan er vijf kiezen die hij wil zien.

Een bekende pianist beseft op het podium dat ze het verkeerde concerto ingestudeerd heeft – een neurochirurg verwisselt hoofd en lichaam van twee levende apen – in Japan zijn er 700 000 mensen die leven als hikikomori, teruggetrokken in hun slaapkamers voor minstens een jaar lang, weg van het sociale leven – Six degrees of separation, een theorie die stelt dat eenieder op onze planeet, door een netwerk met zes tussenstappen met elkaar verbonden is. Het publiek krijgt een brede waaier aan verschillende verhalen voorgeschoteld.

Berlin gaat op zoek naar de mensen achter de kleine of grote verhalen in internationale magazines, kranten, gespecialiseerde internet sites, youtube. De thematiek van deze verhalen is eclectisch: van een filosofisch voorstel, over een wetenschappelijk detail, tot een anekdote…

Dertig verhalen, getransformeerd tot dertig gefilmde monologen met een dramaturgie die hen een zekere coherentie verleent. Alle verhalen hebben exact dezelfde lengte en interageren op verschillende momenten met elkaar. Een één-op-één voorstelling voor 30 toeschouwers, aan één ronde tafel.

 

‘hoe bijzonder ze stuk voor stuk ook zijn, toch is het de symfonie die Berlin tot stand brengt tussen de verhalen die de voorstelling zo speciaal en voor herhaling vatbaar maakt.’ 8weekly

★★★ ‘BERLIN opent een schatkist vol onwaarschijnlijke verhalen.’ De Standaard

★★★ ‘Een staaltje van de minutieuze montage die intussen typisch is voor BERLIN […] Leuk en heel knap gemaakt.’ Focus Knack

©Gael Maleux

Jerusalem

JERUSALEM [Hebr. Yerushalim] [Arab. Al Quds] – 2003/2013

Een indringende voorstelling op meerdere schermen over één van de meest complexe steden ter wereld.

10 jaar na de filmopnames van Jerusalem, bezoekt BERLIN de heilige stad opnieuw. Geïnterviewden worden terug opgezocht, beelden op elkaar gelegd, een discussie nog eens over gedaan. Oude en nieuwe beelden worden gemonteerd tot een nieuwe film op meerdere schermen met live muziek. Wat is er het meeste veranderd in 10 jaar tijd? De stad of de mensen? Veranderen steden als de inwoners veranderen?

Hoewel de namen van de politieke leiders veranderd zijn, de veiligheidsmuur – in 2003 nog in opbouw – er staat, de interne politieke situatie van de Palestijnen door de verkiezingsoverwinning van Hamas veranderd is, de grootste betogingen door de Israelische bevolking tegen het beleid  achter de rug zijn, de Palestijnse president Abbas een verzoek indiende bij de VN om zijn land officieel als staat te laten erkennen, etc., is er au fond niets veranderd aan het conflict en blijft het de regio overstijgen. Alle breuklijnen komen er samen, in de navel van de wereld.

IMG_2220

Iqaluit

IQALUIT 2005

Een metalen iglo met zeven schermen. Een fragmentarische indruk van Iqaluit op het ritme van de stad.

In 1999 staat Canada een stuk grond af aan de Inuit. Een gebied zo groot als West-Europa. De Inuit kozen hun hoofdstad: Iqaluit. Een stad die groter wil zijn dan ze in wezen is. Enkel bereikbaar per vliegtuig. 6.000 inwoners, 2.500 auto’s. Nauwelijks 25 kilometer wegen.

Berlin verbleef ruim een maand op de noordpool, in de nieuwe hoofdstad van de Inuit. Het beeldmateriaal is documentair, de uitwerking een installatie met zeven schermen die zeven verschillende verhalen tonen van exact dezelfde duur. Elk scherm staat op zichzelf en toont een aspect van Iqaluit.  Er is geen chronologische volgorde.

@BERLIN[berlinberlin.be]

Bonanza

BONANZA – 2006

Een filmisch portret van een verlaten mijnstad, de kleinste van Colorado [USA]. Bonanza is de wereld in het klein, zegt zowat iedere bewoner.

Er is eens een kleine stad
met vijf bewoonde huizen
en de Rocky Mountains aan hun voeten.
Een sneeuwlaag bedekt de straten in de winter.
Een bergbeek stroomt dwars door het dorp heen.
En als we lang genoeg kijken
zien we de elfen.

Ooit verbleven er 6000 inwoners in Bonanza, omringd door 36 saloons, 7 danstenten en een immense aantal prostituees voor de mijnwerkers. Het motto was: get in, get rich, get out. Nu herbergt de stad 7 permanente inwoners doordrongen van spiritualiteit op een bedje van beschuldigingen, roddels, moorden en angsten.

Berlin portretteert deze micropool in een maquette met vijf filmschermen en een soundtrack van Peter Van Laerhoven.

©Maaike Buys

Moscow

MOSCOW – 2009

Een voorstelling over een stad vol controversen, geportretteerd op zes bewegende schermen met een live strijkkwartet en pianist in een speciaal ontworpen tent.

Moskou, waar alle wegen nog steeds naar het Kremlin leiden.
Waar per vierkante kilometer meer miljardairs wonen
dan waar ook ter wereld.
Waar de burgemeester de gayparade in elkaar laat slaan.
Waar alles wat je aanraakt geschiedenis is.
Waar alle chlichés bevestigd en ontkend worden.
Waar je vodka niet per glas bestelt maar in grammen.
Moskou, een circus?

Berlin ging met verschillende markante Moskovieten praten en legt hun getuigenissen vast in een ontstellend filmdocument. Het publiek wordt ontvangen in een voor Moscow ontworpen tent. Terwijl dit stadsportret op zes bewegende schermen wordt geprojecteerd, spelen een strijkkwartet en pianist live de soundtrack van Benjamin Boutreur.

@BERLIN[berlinberlin.be]

Tagfish

TAGFISH – 2010
[all great changes begin at the table]

Een verhaal over wachten. Zeven personages aan tafel, op zoek naar nieuwe bestemmingen voor de braakliggende terreinen in hun gebied. Een conferentie die in realiteit nooit plaatsvond.

Zollverein, ‘die schönste Zeche der Welt’, de mooiste mijnsite ter wereld. Een verlaten UNESCO werelderfgoed site in Duitsland, waar plannen in de maak zijn om een luxehotel en een school te bouwen. Sjeik Hani Yamani is geïnteresseerd om in het project te investeren. Terwijl de sjeik wacht op duidelijke richtlijnen en toestemmingen, wachten de Duitsers op hun beurt op een handtekening van de investeerder.

Berlin projecteert de zes betrokkenen aan een tafel, mensen die elkaar in realiteit nooit ontmoetten, een samengestelde ontmoeting. Een zevende stoel is leeg. Terwijl ze wachten op de komst van de sjeik, ontstaat er een discussie over de mogelijke toekomstplannen voor de site.

©Geert De Vleesschauwer

Land’s end

LAND’S END – 2011
[vergelijkingen met bestaande personen zijn niet zozeer toevallig dan wel onbelangrijk]

Een locatievoorstelling over de landsgrenzen heen. Zeven
installaties vormen de puzzelstukken voor deel twee, een confrontatie tussen advocaten, onderzoekers en daders betrokken in een moordzaak.

In Land’s End werpt Berlin een blik op een moordzaak in een kleine gemeenschap in België met betrokkenen over de landsgrenzen heen. Na enkele maanden hebben de onderzoekers voldoende tegenstrijdige verklaringen kunnen verzamelen om de daders te vatten. De aanloop naar het assisenproces wordt bemoeilijkt door verschillen in de internationale rechtsgeldigheid van procedures. Waar de ene grens kan worden overschreden in een vlaag van zinsverbijstering, staat de andere een overtreden onverbiddelijk in de weg.

In Land’s End worden de betrokkenen bij de moordzaak jaren later weer samengebracht. Op een nog nader te bepalen locatie komt het publiek zowel op de plaats van delict binnen als in de verhoorkamer.

©BERLIN[berlinberlin.be]

Lisboa

LISBOA – in creatie
[maybe tomorrow is a better day to leave]

Een stadsportret dat zich ontrolt langs de tegels van gevels en straten. BERLIN neemt het publiek mee doorheen het hart van één van de oudste steden ter wereld.

LISBOA zal het verhaal vertellen van Senhor do Adeus [João Manuel Serra], een bekend figuur in de straten van Lissabon. Hij wuifde naar de voorbijgangers – auto’s en voetgangers – als remedie tegen de eenzaamheid. Tien jaar lang stond hij bij Saldanha en werd zo geliefd dat het uiteindelijk niet meer duidelijk was wie naar wie wuifde: hij naar de voorbijgangers of de voorbijgangers naar hem. Toen hij in november 2011 stierf, kwamen honderden Portugezen op straat en wuifden om hem te herinneren.

BERLIN wil Senhor do Adeus opnieuw doen wuiven door een gevel te
ontwerpen met zijn afbeelding op één van de zeven heuvels waar de stad Lissabon op gebouwd is. Het oorspronkelijke idee om op elk van deze
heuvels een gevel te verbouwen, werd onder meer om budgettaire redenen gereduceerd tot deze artistieke interventie.

In samenwerking met Alkantara Festival, atelier Escritorio Editora en de stad Lissabon wil BERLIN Senhor do Adeus [de man van de begroeting en het afscheid] een eerbetoon geven. Dit wordt mede mogelijk gemaakt door onze crowdfunders, donateurs en door de Vlaamse Cultuurprijs voor de
Podiumkunsten, die BERLIN in 2016 in ontvangst mocht nemen van
minister Sven Gatz. De bijbehorende enveloppe zal integraal in het
Lissabon-project geïnvesteerd worden.